2.  เราจะไม่ทำลายศีลด้วยตนเอง

                        2.  เราไม่ยุยงบุคคลอื่นทำลายศีล

                        3.  จะไม่ยินดีเมื่อบุคคลอื่นทำลายศีลแล้ว  อันนี้ต้องจำ  ต้องปฏิบัติ

                        คนที่จะรักษาศีลได้ต้องเป็นคนมีปัญญา  ในเมื่อเรามีปัญญา  รู้ว่าศีลเป็นของดี  เราก็ใช้อารมณ์ปกติคุมกำลังของศีล  คือใช้สติสัมปชัญญะ  สตินึกไว้เสมอว่าศีลของเรามีกี่สิกขาบทที่เราจะต้องปฏิบัติ  ควบคุมกำลังใจ  ทรงศีลไว้ให้ปกติ  ดังนั้นการทำลายศีลเป็นปัจจัยของความเลว  ถ้าเราไปยินดีด้วย  ก็หมายความว่าช่วยให้เราเลวมากขึ้น  นี่เป็นอันว่า ถ้าจิตของเราเข้าไปควบคุมศีลอยู่อย่างนี้แล้ว  ก็ใช้สติสัมปชัญญะใคร่ครวญ  จริยาที่แสดงออกทางกายก็ดี  ทางวาจาก็ดี  แม้แต่อารมณ์คิดทางใจก็ดี  มีความรู้สึกตัวอยู่เสมอว่า  พูดอย่างนี้ศีลจะขาดไหม  บกพร่องในศีลไหม  ทำอย่างนี้เป็นการละเมิดศีลไหม  อารมณ์แบบนี้เป็นอารมณ์ใช้ที่ปราศจากความเมตตาปรานีไหม  หรือปราศจากความสันโดษไหม

                        เป็นอันว่า  เอาสติเข้าไปนึกไว้ว่า  สิกขาบทมีเท่าไร  แล้วก็เอาสติสัมปชัญญะเข้าไปรู้ตัวในการกระทำ  การพูด  การคิด  ทางกาย  วาจา  และจิต  อาการที่จิตคุมอยู่อย่างนี้  ท่านเรียกว่า  สมาธิ  สมาธิตัวนี้เขาเรียกว่าเป็น สีลานุสสติกรรมฐาน  นี่จะเห็นว่า  ถ้ามีความฉลาดก็ไม่ต้องนั่งหลับตา  ศีลก็บริสุทธิ์